Skip to content

109 Sandbox

A website made for testing

Glyphs

Ελληνικά

Με το Γιούγκερμαν υπήρξε χαριτωμένος. Αμέσως έδειξε πως τον θεωρούσε σαν τον επισημότερο ξένο του, και τον γέμισε δείγματα εκτίμησης. Τον είχε ανάγκη…

Εκείνο που δεν καταλάβαινε ο Σάββας, ήταν η περίεργη στάση του Γιούγκερμαν στην υπόθεσή του με την Τράπεζα. Γιατί αυτός ο αρχικατάσκοπος, που μ’ ένα σημείωμα κανόνιζε την πολιτική του Κεντρικού απέναντι σε κάθε επιχείριση, σιωπούσε συστηματικά μπρος στον Καιάδα των πιστώσεων; Τί συμφέρον είχε να υποστηρίζη με τη σιωπή του τους Σκλαβογιάννηδες; Μια λέξη του στο Διοικητή — που δεν είχε πληροφορηθή ακόμα την αλήθεια — ήταν ικανή ν’ ανάψη το φυτίλι της μπόμπας. Έπρεπε λοιπόν να κρατηθή σύμμαχος με κάθε τρόπο, ο περίεργος αυτός άνθρωπος. Έπρεπε με περιποιήσεις, κολακείες, στην ανάγκη με παρά στο χέρι, να διατηρηθή η ευμενής ουδετερότητά του. Γιατί η κατάσταση δεν ήταν διόλου ευχάριστη. Οι πιστώσεις είχαν φαγωθή, και για να πληρωθούν οι τόκοι τους, χρειάζονταν κι άλλες πιστώσεις…